A Zauba’ah é un espírito da tradición árabe.
O propio remuíño de vento: un Djinn que viaxa dentro da columna de area. A ficha descritiva presenta a Zauba’ah como unha forza malévola que se manifesta no remuíño de area do deserto.
A Zauba’ah é o Djinn do remuíño de area da tradición árabe: un espírito malévolo que viaxa dentro da columna de po que se ergue no aire. Quen en Exipto ou Arabia viu un remuíño de vento cruzar a chaira non veu, segundo a crenza popular, un simple remuíño de po, senón un Djinn en desprazamento.
Cómpre distinguir dúas liñaxes tradicionais: a crenza popular no remuíño de vento, documentada por Edward Lane no século XIX, e a figura rexia oculto-astrolóxica do Kitab al-Bulhan do século XIV, na que a Zauba’ah aparece como rei demoníaco entronizado do venres.
Tipo: Djinn do remuíño de area, na tradición oculta rei djinn
Orixe: crenza popular árabe-islámica e ocultismo
Textos: Lane, Kitab al-Bulhan
Período: século XIV (Bulhan) até a crenza popular documentada do século XIX
Aparencia: columna de area ou rei demoníaco entronizado
A tradición oculto-astrolóxica documéntase no Kitab al-Bulhan do século XIV, mentres que a crenza popular no remuíño de vento aparece en Edward Lane no século XIX.
Exipto e Arabia: Lane documentou a crenza no Djinn do remuíño de area na vida cotiá do Exipto moderno.
Estado das fontes intermedio: Lane e o Kitab al-Bulhan constitúen testemuñas sólidas, mentres que as asignacións máis detalladas de fontes populares non o son.
Árabe: zawba’a, remuíño de vento ou ciclón, un significado indiscutido. Transmítese tamén o epíteto Abu Hasan. O nome designa, pois, o propio fenómeno meteorolóxico que a crenza popular interpretou como vehículo do djinn.
Aparencia
Na crenza popular, a Zauba’ah é o propio remuíño de vento: unha columna alta de area e po na que viaxa un djinn malévolo. Na tradición oculta, en cambio, é un rei demoníaco entronizado, de forma mixta e con varias cabezas.
Acción
A Zauba’ah provoca tormentas de area, remuíños de po e mangas mariñas. Na tradición oculta é o rei do venres e está asociada ao planeta Venus. As asignacións detalladas, como catro subnomes ou cores, proceden de fontes populares e non teñen respaldo científico.
Os aspectos máis importantes do djinn do remuíño de vento, de vista rápida.
Figura de dobre capa: crenza popular xenérica, na que todo remuíño de vento é un djinn, e rei djinn nomeado da tradición do Bulhan.
Viaxeiros que atopan a columna de area en chairas abertas; a súa aparición considerábase un encontro cun djinn malévolo.
Columna alta de area e po; no Kitab al-Bulhan, un rei demoníaco entronizado, de forma mixta e con varias cabezas.
Provoca tormentas de area, remuíños de po e mangas mariñas; oculto-astrolóxicamente é o rei do venres, asociado ao planeta Venus.
Segundo Lane, ao achegarse a columna invócase Hadid, Hadid, ferro, ferro, ou Allahu akbar, xa que os djinn sinten grande terror ao ferro.
Demos do vento da antiga Mesopotamia como Pazuzu; no sistema do Bulhan, os sete reis djinn dos días da semana.
A palabra zawba’a significa remuíño de vento ou ciclón, sen dúbida algunha; transmítese como epíteto Abu Hasan. Sobre esta base lingüística desenvolvéronse dúas tradicións separadas. Unha é a crenza popular no remuíño de vento, que Edward Lane documentou en Exipto no século XIX: calquera columna de po erguida podía ser un djinn en desprazamento.
A outra é a tradición oculto-astrolóxica do Kitab al-Bulhan do século XIV. Alí a Zauba’ah non é un remuíño anónimo, senón un rei demoníaco nomeado: entronizado, con varias cabezas, rei do venres e asociado ao planeta Venus, un dos sete reis djinn dos días da semana. Ambas liñaxes comparten o mesmo nome, pero refírense a cousas distintas.
A Zauba’ah pervive na crenza popular exipcia e árabe arredor dos remuíños de area, así como na tradición iconográfica oculto-astrolóxica do Kitab al-Bulhan.
Desde a ciencia das relixións, a Zauba’ah presenta dúas capas. Aclaracións importantes: cómpre distinguir a crenza popular xenérica, na que todo remuíño de vento é un djinn, do rei djinn oculto nomeado do venres; a identificación de al-Abyad coa Zauba’ah resulta inconsistente dentro da propia tradición; e os sistemas de detalle son de carácter popular, non científico.
A protección contra a Zauba’ah está ben documentada e é sinxela: segundo Lane, ao achegarse a columna de area invócase Hadid, Hadid, ferro, ferro, ou Allahu akbar, xa que os djinn sinten grande terror ao ferro. Trátase do clásico apotropaísmo do ferro propio da tradición do deserto: sen instrumento ritual nin libro de fórmulas, só a palabra pronunciada polo metal que os djinn temen.
Como demo do vento, a Zauba’ah insírese nunha liñaxe con demos do vento da antiga Mesopotamia como Pazuzu, o señor alado das tormentas. No sistema do Bulhan, en cambio, pertence aos sete reis djinn dos días da semana e, por tanto, á sistemática erudita do mundo dos Jinn. Entre as figuras do deserto arábigo, son veciñas súas a Si’lat e o Hatif, que como ela se cruzan co viaxeiro solitario.
Que é a Zauba’ah?
O djinn do remuíño de area árabe, que viaxa dentro da columna de po.
Como se protexe un dela?
Segundo Lane, mediante o berro de ferro, ferro, xa que os djinn temen ao ferro.
Existen dúas interpretacións?
Si, a crenza popular no remuíño de vento e a figura rexia oculta.
Máis obras de referencia no índice bibliográfico.
Como djinn de remuíño de area, a Zauba’ah transforma un fenómeno meteorolóxico cotián nun encontro co invisible: onde a mirada racional só ve un remuíño de po, a tradición vía un espírito viaxeiro.
Contra a súa incidencia, a tradición transcultural menciona estes medios de protección:
Comparar no Compás de Protección →Medios de protección recomendados
O medio de protección máis sinxelo desta colección: 41 capas de ouro puro 999, platino, prata e silicio, fabricado en Ruhla/Turinxia. Non precisa activación, non está vinculado a ninguén en particular e actúa nun radio de arredor de 50 metros, mesmo sen levalo posto.
Comprar colgante de protecciónO colgante de protección en detalle
Seres relacionados

Na tradición, a prata considérase o metal que fere ou detén lobisomes, vampiros e demos. Orixe, p...

Xano é o deus romano dos comezos, das portas e das transicións, representado con dúas caras. Temp...

Yamabiko, o espírito do eco das montañas na crenza popular xaponesa. Orixe, a explicación do eco ...

Hitodama, a chama flotante da alma dos mortos na crenza popular xaponesa. Orixe, a súa aparición ...

O Daruma é a marioneta xaponesa que sempre volve erguerse, símbolo da perseveranza e dos desexos....

Leanan Sidhe, a namorada fada dos poetas irlandeses: inspiración a cambio de vitalidade. Crenza p...