Ο Τρολ είναι πνεύμα της γερμανικής παράδοσης.
Ως γιγαντιαίο ον των βουνών, ο Τρολ στέκεται μεταξύ του Θουρς της Έντα και του ωγκρ των λαϊκών παραμυθιών.
Η αρχαιονορδική παράδοση διακρίνει Τρολ των βουνών, των νερών και των λόφων, που πετρώνουν στο ηλιακό φως.
Ο Τρολ είναι μία από τις πολυπλοκότερες μορφές της βορδικής παράδοσης. Αρχικά εξαιρετικά ευρύς (το αρχαιονορδικό troll μπορεί να σημαίνει γενικά «μαγικό ον»), ο όρος στενεύει στα λαϊκά παραμύθια και στη λογοτεχνία και γίνεται ο γιγαντιαίος κάτοικος βουνών και δασών: ανόητος ή πονηρός, συνήθως επικίνδυνος, μερικές φορές κωμικός.
Κατοικεί σε σπηλιές, βουνά, απομακρυσμένα δάση,납άζει ανθρώπους, αρπάζει νύφες, φυλάει θησαυρούς και διαλύεται σε πέτρα όταν τον χτυπά το ηλιακό φως.
Στο υπόβαθρο βρίσκονται οι Γιότναρ και οι Θουρσάρ της Έντα, μυθικοί γίγαντες που αντιτίθενται στους θεούς. Στη σκανδιναβική λαϊκή παράδοση αυτοί συγχωνεύονται με περιφερειακά πνεύματα βουνών και δασών και σχηματίζουν τον Τρολ των λαϊκών παραμυθιών, καταγεγραμμένο στις νορβηγικές συλλογές παραδόσεων του Asbjørnsen και του Moe, στην ισλανδική λαογραφία και σε φινλανδικά παραμύθια. Η σύγχρονη λογοτεχνία φαντασίας (Tolkien, Rowling, Pratchett) έχει καταστήσει την εικόνα του Τρολ παγκοσμίως γνωστή.
Τρολ-παιδιά και βουνίσια Τρολ στην Έντα και στις Σάγκες
Ο Σνόρι Στούρλουσον περιγράφει στην Prosa-Edda (περί το 1220), ιδίως στη Skáldskaparmál (Γλώσσα της ποίησης), δύο διαφορετικές κατηγορίες Τρολ. Οι μεν παρουσιάζονται ως κάτοικοι βουνών, μεγαλόσωμοι, ισχυροί και ανόητοι, εχθροί των ανθρώπων και των θεών. Οι δε, μικρότεροι και πιο ευκίνητοι, εμφανίζονται σε συγκείμενα μαγείας και μεταμόρφωσης.
Αυτή η διαφοροποίηση επέτρεψε αργότερα να ταξινομηθούν διάφορες αναφορές και παραδόσεις για Τρολ σε χωριστές κατηγορίες. Η Skáldskaparmál πραγματεύεται τα Τρολ και ως ποιητική μεταφορά, γεγονός που υποδηλώνει λόγια επεξεργασία και όχι μόνο αμιγή λαϊκή παράδοση.
Στις ισλανδικές Σάγκες (Heimskringla, Egils saga, Grettis saga) τα Τρολ εμφανίζονται ως χαοτική δύναμη που έρχεται σε σύγκρουση με ανθρώπους και θεούς, χωρίς ωστόσο να φέρουν συνήθως την κύρια πλοκή. Η παρουσία τους λειτουργεί ως ενσάρκωση αγριότητας ή άλλου κόσμου, περισσότερο ως σήμανση στον αφηγηματικό κόσμο παρά ως πλήρως ανεπτυγμένος χαρακτήρας.
Τύπος: Γιγαντιαίο ον βουνών/δασών
Προέλευση: Γιότναρ και Θουρσάρ της Έντα, περιφερειακά πνεύματα βουνών
Κείμενα: Έντα, Ισλανδικές Σάγκες, Asbjørnsen & Moe, Grimm, σύγχρονη φαντασία
Χρονική περίοδος: Από την εποχή των Βίκινγκς έως σήμερα
Απόκρουση: Ηλιακό φως, εκκλησιαστικές καμπάνες, ατσάλι, αλάτι
Μυθολογικά ριζωμένος στους Γιότναρ και τους Θουρσάρ της Έντα. Λογοτεχνικά ανθηρός στις Ισλανδικές Σάγκες (Grettis saga, Bárðar saga). Μορφή λαϊκού παραμυθιού στη σκανδιναβική παράδοση από τον Μεσαίωνα, πλουσιοπάροχα συλλεγμένος τον 19ο αι. (Asbjørnsen & Moe). Σύγχρονη φιγούρα ποπ-κουλτούρας από τον Tolkien και εξής.
Σκανδιναβία, Νορβηγία, Σουηδία, Ισλανδία ως πυρηνική περιοχή. Φινλανδικές και σαμικές παραλλαγές. Η Γερμανία γνωρίζει τα «Τρολ» κυρίως μέσω σκανδιναβικών μεταφράσεων εισαγωγής· τα δικά της πνεύματα βουνών και δασών φέρουν άλλα ονόματα.
Έντα (Völuspá, Grímnismál), Ισλανδικές Σάγκες, Norske Folkeeventyr του Asbjørnsen και του Moe, σκανδιναβική και φινλανδική λαογραφία, σύγχρονη λογοτεχνία φαντασίας.
Αρχαιονορδικά: troll, ευρύτερα για «μαγεία, τέρας, μαγικό ον».
Όροι της Έντα: jötunn (πληθ. jötnar), «γίγαντας»· thurs, «δαιμόνιο/τέρας».
Σύγχρονα ονόματα: Berg-Troll (Τρολ βουνού), Wald-Troll (Τρολ δάσους), Troldkone (γυναίκα-Τρολ), Trollkunig (ισλανδικά).
Tolkien: Trolls ως υπο-είδος του κόσμου των Ορκς, που πετρώνουν στο φως της ημέρας.
Η στένωση της σημασίας από το γενικό μαγικό ον στον συγκεκριμένο γίγαντα των βουνών συντελείται στον Ύστερο Μεσαίωνα και στην Πρώιμη Νεότερη Εποχή. Σε ορισμένα ισλανδικά κείμενα ο όρος παραμένει ευρύς· ένα troll μπορεί εκεί να σημαίνει και μάγισσα.
Εμφάνιση
Γιγαντιαίο, συχνά αρκετών μέτρων ύψος. Άσχημο, με χοντρή μύτη, κρεατοελιές, μπερδεμένα μαλλιά. Σε ορισμένες παραδόσεις με πολλαπλά κεφάλια. Δέρμα συνήθως γκρι ή καλυμμένο με βρύα, που θυμίζει βράχο. Στα νορβηγικά παραμύθια συχνά με ουρά.
Συμπεριφορά
Ζει σε σπηλιές και βουνά. Επικίνδυνο για περιηγητές, αρπάζει νύφες,납άζει παιδιά, φυλάει θησαυρούς. Πιο ανόητο από τους ανθρώπους· στα λαϊκά παραμύθια νικιέται συχνά με πονηριά. Ορισμένα Τρολ κρύβονται σε χωριά μετά τη δύση του ηλίου· αν τα πιάσει η αυγή, πετρώνουν.
Σφαίρα δράσης
Ορεινές περιοχές, δασικές εκτάσεις, μοναχικές σπηλιές και βραχώδεις σχισμές. Ορισμένοι εμβληματικοί βραχώδεις σχηματισμοί στη Νορβηγία ερμηνεύονται μέχρι σήμερα ως πετρωμένα Τρολ (Trolltunga, Trollveggen).
Μυθολογική ταξινόμηση
Στη μυθολογία της Έντα, οι Γιότναρ ανήκουν στις πρωταρχικές δυνάμεις που προηγούνται των θεών. Ο Θορ είναι ο κύριος αντίπαλός τους. Στη λαϊκή παράδοση αυτή η κοσμική διάσταση χάνει σε σημασία· ο Τρολ γίνεται καθημερινό ον των βουνών και των δασών.
Η συλλογή Asbjørnsen-Moe και η βορδική νεωτερικότητα
Οι Νορβηγοί λαογράφοι Peter Christen Asbjørnsen και Jørgen Moe δημοσίευσαν από το 1841 τα Norske Folkeeventyr (Νορβηγικά Λαϊκά Παραμύθια). Η συλλογή τους περιείχε πολυάριθμες ιστορίες με Τρολ: Τρολ που φυλάνε γέφυρες, που παρασύρουν ανθρώπους ή που τσακώνονται με τους θεούς.
Ο Asbjørnsen και ο Moe εξελέπτυναν τις περιγραφές των Τρολ και τις έκαναν αφηγηματικά πιο προσιτές. Κατέγραψαν επίσης την περιφερειακή παραλλακτικότητα (Τρολ φιορδ, Τρολ βουνών, Τρολ λιμνών), γεγονός που ενίσχυσε την εξειδίκευση της παράδοσης των Τρολ.
Αυτή η συλλογή, πολλαπλώς ανατυπωμένη και μεταφρασμένη σε πολλές γλώσσες, κατέστη κανονικό έργο για τον ευρωπαϊκό ρομαντισμό και έθεσε το πρότυπο για το πώς πρέπει να κατανοούνται τα βορδικά Τρολ στη σύγχρονη λογοτεχνία και λαογραφία.
Οι σημαντικότερες πτυχές του Τρολ με μια ματιά.
Γιότναρ και Θουρσάρ της Έντα ως μυθικές αρχές. Συγχωνευμένοι στη λαϊκή παράδοση με περιφερειακά πνεύματα βουνών και δασών.
Περιηγητές, βοσκοί, παιδιά. Νύφες στο λαϊκό παραμύθι. Ήρωες που αναζητούν τον θησαυρό.
Γιγαντιαίος, άσχημος, χοντρή μύτη, μπερδεμένα μαλλιά, μερικές φορές πολλαπλά κεφάλια. Χρώμα δέρματος γκρι ή καλυμμένο με βρύα. Κατά περίπτωση με ουρά.
Αρπάζει,납άζει, φυλάει θησαυρούς, συνθλίβει. Στα λαϊκά παραμύθια νικιέται με πονηριά. Με την ανατολή του ηλίου χάνει τη ζωή του και πετρώνει.
Φως της ημέρας (κεντρικό μέσο απόκρουσης), εκκλησιαστικές καμπάνες, ατσάλι. Πονηριά και υπομονή· τα λαϊκά παραμύθια δείχνουν ήρωες που κρατούν τον Τρολ σε αναμονή μέχρι το πρωί.
Γίγαντες της ελληνικής μυθολογίας, ωγκρ (γαλλικά παραμύθια), Κύκλωπας, γερμανικοί γίγαντες βουνών, Ogre στη σύγχρονη φαντασία.
Κανόνας του φωτός της ημέρας
Η σημαντικότερη άμυνα είναι απλή: να κρατηθεί ο Τρολ σε αναμονή μέχρι την ανατολή του ηλίου. Σε πολλά νορβηγικά λαϊκά παραμύθια ο ήρωας χρησιμοποιεί χρόνο, αινίγματα, πονηριά ή μακρές συζητήσεις για να κρατήσει τον Τρολ ως την πρώτη ακτίνα ηλίου – τότε αυτός διαλύεται σε πέτρα.
Καμπάνες, ατσάλι, αλάτι
Οι εκκλησιαστικές καμπάνες διώχνουν τα Τρολ· γι’ αυτό και η συνήθης χύτευση καμπάνας κατά τα εγκαίνια νέων εκκλησιών χωριών. Το ατσάλι (μαχαίρι, τσεκούρι, πέταλο) καίει τα Τρολ. Αλάτι ρίχνεται στη φωτιά όταν υποψιάζεται κανείς την παρουσία Τρολ κοντά.
Διαπραγματεύσεις
Δεν είναι όλα τα Τρολ μόνο εχθροί. Σε ορισμένες αφηγήσεις μπορεί κανείς να διαπραγματευτεί μαζί τους, να ανταλλάξει αγαθά, να υπηρετήσει κοντά τους, να λάβει γνώσεις. Οι κίνδυνοι παραμένουν υψηλοί· το ίδιο και οι αμοιβές (θησαυροί, μυστικά).
Γερμανικές και άλλες παράλληλες μορφές: Γίγαντες, ωγκρ, Κύκλωπες – παντού το μοτίβο του υπέρμεγα, ηλίθια-επικίνδυνου όντος που προκαλεί ήρωες σε αντιπαράθεση. Οι Γιότναρ της Έντα είναι μυθολογικοί, τα Τρολ των λαϊκών παραμυθιών πιο εγγύς στην καθημερινότητα.
Tolkien και η φαντασία
Ο Tolkien (1937, The Hobbit) εισάγει τον νορβηγικό κανόνα του φωτός της ημέρας στη σύγχρονη λογοτεχνία φαντασίας. Από εκεί ο Τρολ γίνεται ο τυπικός αντίπαλος σε παιχνίδια ρόλων, μυθιστορήματα φαντασίας και βιντεοπαιχνίδια.
Σκανδιναβική νεωτερικότητα
Στη Νορβηγία ο Τρολ παραμένει πολιτισμικά παρών, στον τουρισμό (αναμνηστικά Τρολ, Trollveggen), στον κινηματογράφο (Troll Hunter, 2010; , Troll
, 2022), στη λογοτεχνία. Το μεικτό αίσθημα «ανοίκειου και γοητευτικού ταυτόχρονα» διαμορφώνει τη σκανδιναβική ταυτότητα.
Κοινωνικός και κοσμολογικός ρόλος στη βορδική κοσμοθεωρία
Στην αντίληψη των βορδικών πολιτισμών τα Τρολ δεν ήταν απλώς τέρατα, αλλά αναπόσπαστο στοιχείο της κοσμολογικής τάξης. Κατοικούσαν περιοχές έξω από την ανθρώπινη πολιτισμική σφαίρα και αντιπροσώπευαν μια δύναμη που δεν μπορούσε να αφομοιωθεί, αλλά έπρεπε να γίνει σεβαστή ή να προκαλεί φόβο.
Τα Τρολ δεν ήταν μόνο εχθροί. Σε ορισμένες αφηγήσεις μπορεί κανείς να διαπραγματευτεί μαζί τους. Το σύνορο μεταξύ του ανθρώπινου χώρου (Midgard) και του δαιμονικού χώρου (Jötunheim) οριζόταν συχνά από τα Τρολ. Αυτή η λειτουργικότητα τα διέκρινε από τους απλώς κακούς δαίμονες που μπορούσαν να υπάρχουν χωρίς κοσμολογική εδραίωση.
Το σύνολο των παραδεδομένων αφηγήσεων για θεούς μιας κουλτούρας.Η αρχαιονορδική λέξη troll
είναι καλά τεκμηριωμένη στη μεσαιωνική λογοτεχνία της Ισλανδίας και της Σκανδιναβίας, ωστόσο η σημασία της είναι εκεί ευρύτερη και ασαφέστερη από ό,τι στη σύγχρονη χρήση.Στις Σάγκες και στην εντική ποίηση η λέξη troll δεν δηλώνει ένα σαφώς οριοθετημένο είδος όντος, αλλά μια ολόκληρη σειρά επικίνδυνων, υπερφυσικών όντων. Μπορεί να σημαίνει γίγαντα, τέρας, αναστημένο νεκρό ή γενικά κακόβουλο μαγικό ον. Και η συγγενής λέξη trolldómr
σημαίνει απλώς μαγεία.Στις Íslendingasögur
, τις Ισλανδικές Σάγκες, τρολ-όμοια όντα εμφανίζονται κατά κανόνα ως απειλή στα περίχωρα του κατοικημένου κόσμου – στα βουνά, σε απρόσιτες κοιλάδες, στην ακτή.Ιδιαίτερη ομάδα αποτελούν οι tröllkonur, οι γυναίκες-Τρολ, που απαντούν σε αρκετές Σάγκες και σε σκαλδικούς στίχους. Η Grettis saga
περιέχει ένα γνωστό επεισόδιο στο οποίο ο εξόριστος ήρωας Γκρέτιρ μάχεται εναντίον μιας τέτοιας γυναίκας-Τρολ και ενός ακόμη πλάσματος.Η έρευνα για την αρχαιονορδική λογοτεχνία τονίζει ότι τα μεσαιωνικά κείμενα δεν προσφέρουν συστηματική μυθολογία των Τρολ. Το troll
είναι μάλλον ένας συγκεντρωτικός όρος για το Άλλο, το ανοίκειο, αυτό που βρίσκεται εκτός της ανθρώπινης και θεϊκής τάξης.
Ένα επαναλαμβανόμενο θεματικό στοιχείο στην τέχνη ή την αφήγηση.Η εικαστικά εμπεδωμένη εικόνα του Τρολ που γνωρίζουμε σήμερα διαμορφώθηκε κυρίως στη μεταμεσαιωνική λαϊκή παράδοση και καταγράφηκε τον 19ο αιώνα από συλλέκτες. Στη Νορβηγία o Peter Christen Asbjørnsen και ο Jørgen Moe πραγματοποίησαν σημαντικό συλλεκτικό έργο με τα Norske Folkeeventyr, στη Σουηδία διάφοροι λαογράφοι συγκέντρωσαν αντίστοιχο υλικό. Στην πιο πρόσφατη αυτή παράδοση
ο Τρολ αποκτά σαφέστερα χαρακτηριστικά.
Απεικονίζεται πλέον κατά κανόνα ως ον που κατοικεί σε βουνά, βράχους ή λόφους – ογκώδες, δυνατό, συχνά ανόητο και εξαπατήσιμο από ανθρώπους. Επαναλαμβανόμενα μοτίβα είναι η αποστροφή του στον θόρυβο – ιδίως τις εκκλησιαστικές καμπάνες –, η κατοίκησή του κάτω από γέφυρες, ο πλούτος του σε κτήνη και θησαυρούς και, σε ορισμένες παραδόσεις, η αντίληψη ότι το ηλιακό φως το πετρώνει.Το τελευταίο αυτό μοτίβο
έχει ένα παλαιό σημείο σύνδεσης: ήδη στην εντική ποίηση ο νάνος Αλβίς (Alvíss) πετρώνει επειδή τον αιφνιδιάζει ο ανατέλλων ήλιος.
Από λαογραφική σκοπιά, οι παραδόσεις για Τρολ εκπλήρωναν πολλαπλές λειτουργίες. Εξηγούσαν αξιοσημείωτους σχηματισμούς τοπίου – π.χ. ιδιόμορφα διαμορφωμένους βράχους που ερμηνεύονταν ως πετρωμένα Τρολ. Οριοθετούσαν το σύνορο μεταξύ καλλιεργημένης και άγριας φύσης και προειδοποιούσαν για τους κινδύνους της ερημιάς. Και διαπραγματεύονταν αφηγηματικά την αντιμετώπιση του ξένου.Ένας διαδεδομένος τύπος αφήγησης είναι αυτός των ανθρώπων που απάγονται από Τρολ μέσα στο βουνό – ένα μοτίβο
που συγγενεύει στενά με τις αντιλήψεις για το υπόγειο και για τα φυσικά όντα. Η θρησκειολογική έρευνα βλέπει σε αυτό το αφηγηματικό υλικό λιγότερο ένα σύστημα πίστης και περισσότερο ένα ευέλικτο ρεπερτόριο με το οποίο οι αγροτικές κοινότητες ερμήνευαν το περιβάλλον και τους φόβους τους.
Η ιστορία πρόσληψης του Τρολ τον 19ο και 20ό αιώνα αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα σημασιολογικής μεταβολής ενός πνευματικού όντος. Αφετηρία ήταν η εθνικορομαντική αξιολόγηση της λαϊκής παράδοσης στη Σκανδιναβία. Ο Τρολ μετατράπηκε από αμιγή μορφή τρόμου σε στοιχείο εθνικής ταυτότητας και καλλιτεχνικής έμπνευσης.Ο Σουηδός ζωγράφος John Bauer διαμόρφωσε με τις απεικονίσεις του στην ανθολογία Bland tomtar och troll
στις αρχές του 20ού αιώνα μια επιδραστική εικόνα του ογκώδους, κόμπωτου Τρολ που κατοικεί στο δάσος.Στη συνέχεια του 20ού αιώνα η εικόνα μετατοπίστηκε ακόμη πιο εμφανώς προς το φιλικό και παιδοκεντρικό. Η φινλανδοσουηδική συγγραφέας Tove Jansson δημιούργησε με τους Μουμίν
στρογγυλόμορφα, καλόκαρδα πλάσματα-Τρολ που ελάχιστα έχουν πλέον κοινό με τον απειλητικό Τρολ της παράδοσης.
Στη βιομηχανία παιχνιδιών και ψυχαγωγίας ο Τρολ έγινε αθώα, συχνά χαριτωμένη φιγούρα. Παράλληλα, στη λογοτεχνία φαντασίας, επηρεασμένη από τα έργα του J. R. R. Tolkien, εξακολούθησε να ζει και η εικόνα του μεγάλου, ανόητου, επικίνδυνου Τρολ.
Για την επιστημονική παρατήρηση αυτή η μεταβολή είναι διαφωτιστική, καθώς δείχνει πώς ένα ον μπορεί να χάσει τη λειτουργία του και να αποκτήσει νέα. Ο Τρολ της παράδοσης ήταν δεμένος σε συγκεκριμένους φόβους και σε ένα ορισμένο τοπίο.Ο σύγχρονος Τρολ έχει απελευθερωθεί από αυτήν την αγκύρωση και μπορεί ανάλογα με την ανάγκη να ενσαρκώνει το χαριτωμένο, το κωμικό ή το τερατώδες. Η σουηδική λέξη troll
. Στοκχόλμη 1978.Περαιτέρω βασικά έργα στη .
μυθολογίαΟ Τρολ είναι ένα ον της βορδικής και γερμανικής μυθολογίας
Ποια είδη Τρολ υπάρχουν;Η αρχαιονορδική παράδοση γνωρίζει αρκετούς τύπους Τρολ: Τρολ βουνών (κάτοικοι βράχων), Τρολ νερών (σε ποτάμια και λίμνες), Τρολ λόφων και τα μικρότερα Hus-Tomten της σουηδικής λαογραφίας. Τα Τρολ πετρώνουν στο ηλιακό φως – ένα μοτίβο
Ενάντια στην επίδρασή του, η διαπολιτισμική παράδοση αναφέρει αυτά τα μέσα προστασίας:
Συνιστώμενα μέσα προστασίας
Το απλούστερο μέσο προστασίας αυτής της συλλογής: 41 στρώσεις από καθαρό χρυσό 999, πλατίνα, ασήμι και πυρίτιο, κατασκευασμένο στη Ρούλα της Θουριγγίας. Δεν χρειάζεται ενεργοποίηση, δεν είναι δεσμευμένο σε κανένα πρόσωπο και δρα σε ακτίνα περίπου 50 μέτρων, ακόμη και χωρίς να φοριέται.
Αγορά του προστατευτικού μενταγιόνΤο προστατευτικό μενταγιόν αναλυτικά
Σχετικά όντα

Tine Ghealáin, το ιρλανδικό πλανερό και ψυχρό φως. Προέλευση, η διάκριση από το φως των αλεπούδων...

Ο Habagat, ο προσωποποιημένος νοτιοδυτικός μονσούνας των Φιλιππίνων. Προέλευση, η αρχαία λέξη του...

Ο Βαρούνα επαγρυπνά στη Βέδα για την κοσμική τάξη Ρτα και γίνεται αργότερα θεός των υδάτων.

Ο Νίξ είναι το κλασικό πνεύμα υδάτων της γερμανικής λαϊκής πίστης. Ζώντας σε ποτάμια, λιμνούλες, ...

Σάτυροι: τα άγρια πνεύματα της φύσης στην ακολουθία του Διόνυσου. Η κρίση του Ησιόδου, το σατυρικ...

Τα Coblynau, τα ουαλικά πνεύματα των ορυχείων και του κτυπήματος στα βουνά. Προέλευση, το κτύπημα...