Wiedergänger é un espírito da tradición xermánica.
O morto en carne e óso, ao que a vinganza ou o deber non deixan descansar.
O Wiedergänger é o morto sen descanso da tradición xermánica, que regresa en carne e óso a este mundo. Negóuselle a paz, xa sexa por unha inxustiza sufrida, unha morte violenta ou tarefas sen concluír.
Como termo xenérico xermánico dos mortos que regresan corporalmente, o Wiedergänger engloba tipos máis específicos: o Nachzehrer sen sangue, a súa forma infantil particular, o Doppelsauger, e o draugr nórdico. Como termo xenérico, considérase tamén a fase previa do vampiro.
Tipo: Morto sen descanso que regresa en carne e óso, termo xenérico xermánico da crenza no Wiedergänger
Orixe: crenza popular xermánica arredor da paz negada e o medo aos mortos, sistematizada por Grimm
Textos: boa documentación, a través da Deutsche Mythologie e evidencias arqueolóxicas
Período: medieval a moderno
Aparencia: morto corporal e físico que regresa
Da Idade Media á época moderna: Jacob Grimm sistematizou a crenza no Wiedergänger en 1835 na Deutsche Mythologie.
Todo o ámbito lingüístico alemán e xermánico; están emparentadas a palabra escandinava Gjenganger e a islandesa Afturganga.
Boa: testemuños textuais como a Deutsche Mythologie de Grimm e evidencias arqueolóxicas de enterramentos de wiedergänger confirman esta crenza.
Alemán: O nome significa aquel que volve andar, e está emparentado co escandinavo gjenganger e o islandés afturganga.
Aparencia
O Wiedergänger é xeralmente corporal e físico, non puramente espectral. Simboliza a falta de peche da morte e do enterramento, así como o medo ao morto inquieto que quebra a orde entre vivos e mortos.
Efecto
O Wiedergänger ameaza e visita aos vivos, ás veces por vinganza, ás veces para completar tarefas inacabadas. O seu efecto vai desde a simple perturbación até a ameaza mortal, segundo o tipo e a historia.
Os aspectos máis importantes do morto sen descanso nunha ollada.
Termo central da crenza xermánica nos mortos, sistematizado por Jacob Grimm na Deutsche Mythologie.
Casas, campos e os propios familiares supervivientes, aos que o morto regresado visita.
Morto corporal e físico, case indistinguible dun vivo.
Vinganza por unha inxustiza sufrida ou o remate de tarefas sen concluír, con perigosidade variable.
Empalamento e decapitación, ademais de atar, sobrecargar e mutilar o cadáver na tumba.
O Nachzehrer e o Doppelsauger como tipos sen sangue, e o Gjenganger como equivalente nórdico.
O nome Wiedergänger significa aquel que volve andar, e está emparentado co escandinavo Gjenganger e o islandés Afturganga. Jacob Grimm trata os Wiedergänger na Deutsche Mythologie como almas ás que se lles nega a paz e que se manifestan fisicamente para visitar casas e campos. Como razóns do regreso figuran a inxustiza sufrida e a vinganza, a morte violenta, unha vida pecadora ou tarefas inacabadas.
Arqueoloxicamente están documentados enterramentos de wiedergänger nos que os cadáveres foron atados, sobrecargados ou mutilados para impedir o seu regreso. Como termo xenérico xermánico, o Wiedergänger engloba tipos específicos como o Nachzehrer e a súa forma infantil particular, o Doppelsauger, así como os parentes nórdicos Gjenganger e Haugbui.
O Wiedergänger é un concepto fundamental na recepción moderna dos mortos vivintes e do horror. Claude Lecouteux tráta como o tipo orixinario do que se diferencia o mito do vampiro; a palabra segue empregándose hoxe en alemán para o morto sen descanso. Na investigación internacional, moitas veces en lingua francesa, tamén é habitual para el o termo revenant.
O Wiedergänger constitúe o núcleo da crenza no Wiedergänger, que xorde do medo aos mortos e da idea do morto non redimido. Claude Lecouteux subliña que non debe equipararse ao vampiro; a crenza popular tiña carácter local e cambiante, polo que os tipos se solapaban entre si. O Wiedergänger considérase categoría xenérica e fase previa do vampiro.
Consideráse especialmente eficaz o empalamento cun pau atravesando o corazón, así como a decapitación póstuma. Arqueoloxicamente están documentados outros ritos: atar o cadáver, cortar os tendóns, separar ou destrozar as extremidades e sobrecargalo con pedras, todo para impedir o regreso. Contra o morto que xa andaba, tamén axudaban o ferro frío, unha protección de limiar na porta e no curro contra a visita á casa e ao campo, e máis tarde a auga bendita como sinal cristiá contra o regreso do morto.
Entre os equivalentes nórdicos figuran o draugr, así como o Haugbui e o Gjenganger. Como forma especializada e chupadora de sangue, o Strigoi tamén está próximo ao Wiedergänger, do mesmo xeito que o Nachzehrer sen sangue e a súa forma infantil particular, o Doppelsauger. Tamén o espírito infantil escandinavo Myling pertence a esta familia, como forma particular do Wiedergänger non redimido.
É o Wiedergänger un espírito?
Xeralmente é corporal e físico, non puramente etéreo, e regresa como un morto sen descanso tanxible.
É o Wiedergänger o mesmo que un vampiro?
Non: o vampiro é un subgrupo especializado e chupador de sangue; o Wiedergänger é o termo xenérico.
Por que o empalamento?
Fixa o cadáver na tumba e pretende impedir que volva andar.
Ligazóns internas recomendadas:
Máis obras de referencia no índice bibliográfico.
Como termo colectivo xermánico, o reaparecido (Wiedergänger) segue sendo a raíz da que xorden tipos máis específicos: coñecido internacionalmente tamén como revenant, regresa como un morto sen paz, ao que só lle falta o descanso definitivo na tumba.
Contra a súa incidencia, a tradición transcultural menciona estes medios de protección:
Comparar no Compás de Protección →Medios de protección recomendados
O medio de protección máis sinxelo desta colección: 41 capas de ouro puro 999, platino, prata e silicio, fabricado en Ruhla/Turinxia. Non precisa activación, non está vinculado a ninguén en particular e actúa nun radio de arredor de 50 metros, mesmo sen levalo posto.
Comprar colgante de protecciónO colgante de protección en detalle
Seres relacionados

Cyhyraeth, o pranto de morte incorpóreo de Gales. Orixe, o triplo lamento, a proximidade coa Bans...

Hinkypunk, o lume errante dunha soa perna de Somerset e Devon. Orixe, o seu lado bo e malo e a sú...

Deus da luz, da música, da curación e do oráculo. Delfos, a Pitia e a orde na mitoloxía grega.

Cihuateteo, os espíritos divinizados das mulleres aztecas mortas de parto. Orixe, os perigosos dí...

O Niß Puk, o trasno doméstico frisón-esleswiqués. Orixe, a ofrenda de fariña e a súa contextualiz...

White Lady, a Dama Branca da tradición europea. Orixe, a aparición en castelos, a interpretación ...