Onibi é espírito da tradición xaponesa.
Chamas frías de rancor que pretenden roubar a forza vital. A tradición describe o Onibi como expresión do rancor humano que persiste máis alá da morte.
Onibi, o lume demoníaco, son na crenza popular xaponesa pequenas chamas flotantes e inquietantes, xeralmente azuladas ou verdosas, que aparecen en lugares solitarios e relacionados coa morte. Créese que xorden do rancor ou dos restos de persoas e animais falecidos e poden atraer camiñantes para arrebatarlles a forza vital.
Esta crenza forma parte do rico repertorio de aparicións ígneas do Xapón e foi representada durante a época Edo en enciclopedias e obras gráficas dos yokai. Entre as luces ígneas do Xapón, o Onibi é a máis funesta: considerada moito máis perigosa que a chama da alma, máis neutra, chamada Hitodama.
Tipo: lume demoníaco, aparición luminosa funesta
Orixe: crenza popular xaponesa arredor do rancor, a morte e os lugares inquietantes
Textos: enciclopedias e obras gráficas dos yokai da época Edo
Período: da época clásica á actualidade
Aparición: pequenas chamas flotantes azuladas ou verdosas, moitas veces en grupos
Da época clásica á actualidade: a ampla crenza popular da época Edo deixou constancia do lume demoníaco en enciclopedias e obras gráficas dos yokai.
Todo o Xapón. Os lugares preferidos son zonas solitarias, bosques, extensións de auga e lugares relacionados coa morte.
Boa: unha rica tradición popular e gráfica, ademais das obras de síntese de Foster e Komatsu.
Xaponés: oni significa demo, bi ou hi lume: Onibi é o lume demoníaco ou diabólico. Xa o propio nome situa estas luces no lado escuro do mundo espiritual xaponés.
Aparición
Onibi aparece como unha pequena chama de brillo frío en azul, verde ou azul branco, moitas veces en grupos, que flotan baixas sobre o chan. Aparece en lugares solitarios, en bosques, sobre auga e en lugares relacionados coa morte.
Efecto
Onibi considérase expresión de rancor persistente e forza vital inquieta. Flota arredor e atrae persoas curiosas ou perdidas; en moitas tradicións arrebata a forza vital a quen se lle achega demasiado, ou lévalos ao perigo, por exemplo á auga ou a perderse.
Os aspectos máis importantes do lume demoníaco dun xeito conciso.
Parte firme das aparicións ígneas xaponesas, rexistrada na época Edo nas enciclopedias e obras gráficas dos yokai.
Persoas curiosas e perdidas de noite; vinculado ao rancor, á morte violenta e aos ósos de persoas e animais.
Pequenas chamas de brillo frío en azul, verde ou azul branco, xeralmente en grupos flotando baixas sobre o chan.
Atraer, desorientar e arrebatar a forza vital; considerado máis perigoso que as demais luces ígneas do Xapón.
Sal, oracións budistas e fórmulas de protección; evitábanse de noite os lugares solitarios e relacionados coa morte e non se achegaba a ningunha destas luces.
Onibi relacionase moitas veces co rancor, a morte violenta ou os ósos de persoas e animais: onde quedaba algo sen resolver, segundo a crenza popular podía xurdir un lume frío. Isto diferencia claramente o lume demoníaco das demais luces da noite xaponesa, interpretadas como alma ou trucos de raposos.
Na época Edo, o Onibi atopou o seu lugar fixo nas enciclopedias e obras gráficas dos yokai, que ordenaban e ilustraban o rico repertorio de aparicións ígneas xaponesas. Alí aparece como a luz funesta dos lugares relacionados coa morte.
Onibi está moi presente na arte yokai da época Edo, na crenza popular e na cultura pop moderna, por exemplo en anime, manga e videoxogos. Conta entre os lumes inquietantes máis coñecidos do Xapón.
Desde a ciencia da relixión, o Onibi é un exemplo modelo da interpretación das luces nocturnas como aparicións espirituais malévolas. Une a crenza universal no lume errante coa idea xaponesa do rancor, da alma inquieta e do perigo que emana dos lugares relacionados coa morte.
O Onibi é un fenómeno de aparición e perigo, non un ser de culto. O seu trato pertence á crenza nos espíritos: evitábanse de noite os lugares solitarios e relacionados coa morte e non se achegaba a estas luces. Contra espíritos e lumes inquietantes servían na crenza popular o sal, as oracións budistas e as fórmulas de protección, así como abandonar rapidamente o lugar.
O Onibi correspóndese co lume errante europeo e coas luces nocturnas malévolas doutras culturas, que atraen os camiñantes cara á perdición. Dentro do Xapón sitúase xunto ao Hitodama, a chama da alma, e o Kitsunebi, o lume dos raposos, pero considérase claramente máis perigoso: non se limita a anunciar a morte nin a enganar, senón que atenta contra a forza vital.
Que é o Onibi?
O lume demoníaco: chamas flotantes e inquietantes da crenza popular xaponesa que se cre que xorden do rancor e dos restos de persoas e animais falecidos.
En que se diferencia do Hitodama?
O Hitodama considérase unha chama da alma máis neutra, mentres que o Onibi se considera claramente máis funesto e perigoso.
Que fai o Onibi?
Atrae camiñantes e pretende arrebatarlles a forza vital ou levalos ao perigo, por exemplo á auga ou a perderse.
Máis obras de referencia no Índice bibliográfico.
Como lume demoníaco xaponés, o Onibi considérase un lume errante diabólico en todo o sentido da palabra: unha luz que non só engana, senón que fai dano a quen a segue.
Contra a súa incidencia, a tradición transcultural menciona estes medios de protección:
Comparar no Compás de Protección →Medios de protección recomendados
O medio de protección máis sinxelo desta colección: 41 capas de ouro puro 999, platino, prata e silicio, fabricado en Ruhla/Turinxia. Non precisa activación, non está vinculado a ninguén en particular e actúa nun radio de arredor de 50 metros, mesmo sen levalo posto.
Comprar colgante de protecciónO colgante de protección en detalle
Seres relacionados

Os Sluagh, en gaélico „exército", son un colectivo de almas inquietas na folclore céltica (sobre ...

O Hinn, a clase menor pre-djinn da tradición árabe. Orixe, clasificación e valoración desde a cie...

O dost, tamén chamado orégano dos prados, protexe na crenza popular contra o feitizo. A herba da ...

Metsavana, o vello do bosque estonio de barba de musgo, vixía a caza e a fauna salvaxe. Tradición...

Holla, tamén Frau Holle: deusa nai xermánica do tempo, a fertilidade e o Alén. Orixe, contos dos ...

Bael na Goetia: fondo fenicio, iconografía das tres cabezas, tradición do Lemegeton e historia da...