Tuulikki, Fin geleneğinin tanrıçasıdır.
Avcıya avı açık ormanlıklara sürer. Küçük bir rüzgar figürü olarak Tuulikki, avı avcının erişim mesafesine yönlendirir.
El kitaplarında Tuulikki orman hayvanlarının tanrıçasıdır; türkülerde ise yardım için çağrılan bir yardımcıdır: 14. destanın dileme formülleri, onun çalışmasını ayrıntılı biçimde betimler; huş dalıyla tembel avı dürtmekten geçiş yolunu temizlemeye kadar.
Tür: Orman kızı, avcıların yardımcısı, orman hayvanlarının tanrıçası olarak kabul edilir
Köken: Karelya, Österbotten, Kainuu, Savo ve Ingermanland
Metinler: Runo türküleri (SKVR, 1789’dan itibaren tekil belgeler), Kalevala 1835/1849
Dönem: 18./19. yüzyılda belgelenmiştir
Görünüm: “Orman kızı, ahu güzeli” (metsän tyttö, mielineiti)
1789’dan itibaren tekil belgeler içeren 18. ve 19. yüzyıl runo türküleri; figürün kurallı adını ilk kez 1835/1849 Kalevala’sı belirlemiştir.
Karelya, Österbotten, Kainuu, Savo ve Ingermanland; Annikki, Tyytikki, Myyrikki ve Tuometar gibi büyük çeşitlilik gösteren ad biçimleriyle.
Kısıtlı ve formüllere dayalı: SKVR derlemesinin av türküleri ile Kalevala’nın 14. destanı; ad alanı belirsizliğini korumaktadır.
Fince: Tuulikki, yaygın yorumla tuuli, “rüzgar” sözcüğünden küçültme eki -kki ile türetilmiş, yani “küçük rüzgar” anlamına gelir. Martti Haavio ise bunun yerine *Lyydikki biçiminde bir köken önermesi yapmış; bu biçim Eski Norveççe hluti, “kısmet, pay” sözcüğünden ödünçlenmiş olacaktır: O zaman kız, tüm orman ailesi gibi, av kısmeti dağıtıcısı olur ve baştaki T sesi, Tapio ile aliterasyondan doğmuş olur. Tuulikki’nin yanı sıra Annikki (Azize Anna’nın etkisiyle), Tyytikki yani “sincap annesi”, Myyrikki, Lumikki ve başka biçimler de görülmektedir.
Görünüm
14. destan onu “ormanın kızı, ahu güzeli, Tuulikki, Tapio’nun kızı” diye çağırır. Aktarım sabit bir görsel sunum neredeyse sağlamaz; o araçları ve hareketleriyle somutlaşır: tembel avı dürtmek için çalılıktan koparılan huş dalı ve hayvan kaçmasın diye geçit yolunun iki yanında tuttuğu avuç içleri.
Etki
Avı saklı yerlerden “en açık ormanlıklara” sürmesi, geçiş yolunu çevrelemesi, devrik ağaçları kenara çekmesi, ağaçları ikiye kırması, çitleri yıkması ve ırmakların üzerine ipek köprü, kırmızı bez geçit atması beklenir. Kısacası Tuulikki geçilmez ormanı, sonunda avcının beklediği bir koşu pistine dönüştürür. “Küçük rüzgar” adı bu etki biçimiyle örtüşür; çünkü o avı, rüzgarın ormanı hareket ettirdiği gibi, görünmez ama hissedilir biçimde yönlendirir.
Orman kızının en önemli yönlerine bir bakışta.
Fin-Karelya av türkülerindeki orman çiftliğinin kızı; adına ilişkin aktarım dikkat çekici ölçüde kararsızdır, kurallı biçimini Lönnrot aracılığıyla kazanmıştır.
Av için yalvaran avcılar: Mielikki ve Tellervo ile aynı sözlerle çağrılır; orman çiftliğinin kadın figürleri arasındaki sınırlar geçirgendir.
Sabit bir görsel sunum neredeyse yok: huş dallı “orman kızı, ahu güzeli”; 1803 tarihli bir runo türküsü Tapio’nun güzel kızını gökkuşağına oturtur.
Avı sürmek ve yolları açmak; ad varyantlarında hayvan bağlantıları sezilir, örneğin sincap annesi Tyytikki.
Orman ailesinin kurban ladini (Tapionpöytä) önünde birlikte yaptığı çağrı ve adak; yalnızca Tuulikki’ye özgü ayrı bir kült yeri ya da kurban belgelenmemiştir.
Rüzgar adına karşın bir rüzgar ruhu değildir: Rüzgar kızı Tuuletar başka bir varlıktır; Tuulikki tümüyle ormana aittir.
Tuulikki, Fin-Karelya av türkülerinin çağırdığı orman çiftliği kızlarından biridir. Adına ilişkin aktarım dikkat çekici ölçüde kararsızdır: Tuulikki’nin yanı sıra Annikki, Tyytikki, Myyrikki, Lumikki ve başka biçimler görülür; bir başka kız figürü olarak Tuometar, yani “kuş kirazı kadını”, özellikle ayı türkülerinde öne çıkar. Elias Lönnrot, Kalevala’nın 14. destanı için Tuulikki biçimini seçmiş ve bu sayede figüre kurallı adını kazandırmıştır.
1803’te derlenen bir runo türküsü Tapio’nun güzel kızını gökkuşağının üstüne oturtur ve Väinämöinen’e çözümsüz görevler verdirtir; Lönnrot bu motifi Kalevala’da Pohjola kızına aktarmıştır. Sonraki el kitapları Tuulikki’ye ayrıca yaban hayvanlarının varlığını sürdürme kaygısını yükler; bu vurgu, runo türkülerinin kendisinden değil, popüler literatürden kaynaklanmaktadır.
Tuulikki günümüzde de yaygın bir Fin kadın adıdır. Adın en tanınmış taşıyıcısı, grafik sanatçısı Tuulikki Pietilä’dır; Tove Jansson’ın hayat arkadaşı ve Moomin karakteri Too-ticki’nin ilham kaynağı olan Pietilä, bu adın Finlandiya’nın çok ötesinde yankı bulmasını sağlamıştır. Yeni pagan ve doğa odaklı çevrelerde Tuulikki, yaban hayvanlarının korunmasında başvurulan bir figür olarak kabul görmektedir; Kalevala çevirilerinde ve yeniden anlatımlarında orman kızlarının en girişkeni olarak betimlenir.
Din bilimleri açısından Tuulikki, çağrı formüllerinin nasıl figür yarattığının örnek bir vakasıdır: Ölçü, aliterasyonla kurulan bir “Tapio’nun kızı” gerektiriyordu ve ozanlar bu yeri bölgeye göre farklı biçimde doldurdu; kimi Annikki, kimi Tyytikki, kimi Tuulikki dedi. Haavio’nun kısmet etimolojisi onu orman ailesinin temel işlevine, av şansının dağıtımına, sıkıca bağlar. Formüllerin ardında bağımsız bir Hristiyanöncesi tanrıça mı yoksa şiirsel bir rol figürü mü yattığı kesin olarak belirlenememektedir; bugün “orman hayvanlarının tanrıçası” olarak yerleşik konturları, Lönnrot’un yayın kararlarının ve sonraki el kitabı literatürünün ürünüdür.
Tuulikki için tüm orman ailesi hakkında aktarılan şey geçerlidir: Yardımı çağrı ve adakla kazanılırdı, uzaklaştırma yoluyla değil. Av türküleri hareket öncesinde ve av sahasının sınırında söylenirdi; kıza yönelik dua, baba, anne ve erkek kardeş Nyyrikki‘ye yöneltilenlerle yan yanaydı. Avın ilk ürünleri tepesi budanmış kurban ladinine (Tapionpöytä) bırakılırdı. Eli boş dönen avcı, ormana küsmek yerine selamı yinelerdi; çünkü reddedilen lütuf, kötü davranışın sonucu sayılırdı. Yalnızca Tuulikki’ye özgü ayrı bir kült yeri ya da kurban belgelenmemiştir.
Bakire bir av yardımcısı olarak Tuulikki, yaban hayvanlarına hükmeden ve avı dağıtan Yunan Artemis‘e ve Roma’nın Diana’sına yakın durur; Kelt Cernunnos ise hayvan efendisinin erkek örüntüsünü temsil eder. Slav Leshy avı kendi isteğiyle sürer ve şaşırtır; Tuulikki ise onu yalvaran avcının hizmetinde yönlendirir. Rusalka aktarımı ise başka coğrafyalarda kadın doğa varlıklarının ne denli ikircikli tasarlandığını gösterir.
Tuulikki bir rüzgar tanrıçası mıdır?
Hayır. Adı “küçük rüzgar” anlamına gelse de kaynaklar onu yalnızca avcıya av süren bir orman varlığı olarak gösterir; rüzgar ve hava için Fin mitolojisinde başka figürler görevliydi, örneğin rüzgar kızı Tuuletar ayrı bir varlıktır. Martti Haavio, rüzgar etimolojisini bile sorgulamış ve adı “kısmet, pay” anlamındaki eski bir sözcükten türetmiştir.
Orman hayvanlarının tanrıçası nitelendirmesi nereden gelmektedir?
Rollerinin bir araya getirilmesinden: Kalevala’da avı yönlendirir; Tyytikki gibi ad varyantları ise “sincap annesi” olarak yorumlanır. “Orman hayvanlarının tanrıçası” formülünü ilk pekiştiren modern el kitabı ve yeniden anlatım literatürüdür; runo türkülerinin kendisi unvanlardan değil dileme formüllerinden söz eder.
Tuulikki, kız kardeşi Tellervo’dan nasıl ayrılır?
Tuulikki avcı için çalışır: avı sürer ve yolu açar. Tellervo çiftlik için çalışır: otlak hayvanlarını gözetir ve akşam eve getirir. Türkülerin formül repertuvarında ikisi zaman zaman örtüşür; aynı sözlerle çağrıldıkları da görülür.
Kaynakçada yer alan diğer başvuru eserleri: Kaynakça.
Tapio’nun kızı ve orman hayvanlarının tanrıçası olarak Tuulikki, geçilmez ormanı yalvaran avcı için bir koşu pistine dönüştürür: kimsenin göremediği, ama her av türküsünün dile getirdiği küçük bir rüzgar.
Against its influence, cross-cultural tradition names these protective means:
Compare in the Protection Compass →Recommended protective means
The simplest protective means in this collection: 41 layers of fine gold 999, platinum, silver and silicon, manufactured in Ruhla, Thuringia. It requires no activation, is bound to no person, and is effective within a radius of around 50 meters, even without being worn.
Related Beings

Hinkypunk, Somerset ve Devon'dan tek bacaklı bataklık ışığı. Kökeni, iyi ve kötü yönleri ile din ...

Butz veya Butzemann: Güney Almanya ve İsviçre geleneğine ait çocuk korkutma figürü ve ev ruhu. Kö...

Caoineag, İskoç Yaylalarının ağlayan yas ruhu. Kökeni, Glencoe öncesindeki feryatlar, klan bağlan...

Kuzey Luzon'daki Apayao'nun bataklık canavarı Berberoka: suyu emer ve insanları selde boğar. Köke...

Roane, Gal folklorunun nazik fok insanları. Köken, fok derisi motifi, fok gelini ve sembolik anla...

Loarca 1582'de belgelenen Visaya hasat ve yanardağ tanrıçası Lalahon. Kökeni, çekirge belası ve d...